Grenzeloos

'Je bent niet een druppel in de oceaan, je bent de hele oceaan in een druppel.'

Een MiniBieb. Dat was mijn verjaardagscadeau van mijn lief. Door een lokaal bevriende timmerman gemaakt prijkt hij nu statig in bosgroen met oudgele kozijntjes aan het begin van onze oprijlaan. 'Neem mee, ruil of geef door' staat er met kleine letters onder. Het symboliseert onze gedeelde overtuiging: Het belang van lezen én… het leven is doorgeven. Gewaar-zijn van de stroom van ons bestaan.

Staande voor één van de vele boekenkasten twijfel ik: wat geef ik weg en wat wil ik graag doorgeven? In mijn hand een oud boek van Wayne Dyer: Geen zee te hoog, de weg naar meer voldoening. Decennia geleden sprak de gedachte dat je je eigen geluk in handen had me zeer aan. Inmiddels ben ik ervan doordrongen, dat de maakbaarheid van ons leven een grote illusie is. Tussen willen, kunnen en omstandigheden zijn er de mysterieuze tussenruimtes. Philip Peters, kunsthistoricus, koppelde de tussenruimtes ook nog aan tijd: 'Wij voelen ons thuis in de tussentijd, in dat ongrijpbare moment tussen tijd en plaats dat als het ware een parallel universum vormt dat naast en dwars door het alledaagse heen bestaat. Tussentijd is bij uitstek de plek van de kunst, de thuisbasis van de verbeelding, in beide betekenissen van het woord.'

'Geen zee te hoog'. Ik sta nog steeds met het boek in mijn handen. De associatie van yes we can stuit me niet tegen de borst, maar inmiddels weet ik hoe onvolledig en eenzijdig bepalend wilskracht is. Een boek om weg te geven? Hoe anders is het caleidoscopische perspectief van Ubuntu: met de onderlinge verbindingen en verbanden in tijd, humanitair en ecologische opzicht. Het is de sprekende ondertitel van het boek Ubuntu van Mogobe Ramose: de stroom van ons bestaan. Zeker ook een mooi boek voor de MiniBieb. Eentje om door te geven.

Onze MiniBieb staat in een lieflijk dorpje in Gelderland in een wereld die vol in beweging is. Met alles wat er wereldwijd gebeurt en de vraag wat wij kunnen doen om het tij te keren dringt de spreuk, in de gedichtenbundel van de Perzische dichter Rumi, zich aan me op: 'Je bent niet een druppel in de oceaan, je bent de hele oceaan in een druppel.' Wat een diepte en troost gaan schuil achter deze uitspraak. We zijn als mens geen losse entiteiten, noch zijn we in de kern vervreemd van elkaar. We dragen ieder voor zich de gehele mensheid in ons mee. Dit is onze gemeenschappelijkheid: de gehele oceaan in de druppel. Hierin rust onze humaniteit. Een humaniteit, die zo makkelijk besmeurd kan raken door onzinnig inhumaan gedrag. Een gedrag in het tijdperk van Antropoceen, waarin wij, mensen, andere volkeren blijven misbruiken en tegelijkertijd onze aarde uitputten. Terwijl oceanen, zeeën en rivieren ons juist grenzeloos verbinden. In plaats van 'Geen zee te hoog' lijken ze ons toe te schreeuwen: 'Laat ons niet verder stijgen!'

In mijn hand nog Oosterschelde windkracht 10 van Jan Terlouw met zijn zowel letterlijke als figuurlijke boodschap: 'We moeten bruggen bouwen. Generaties moeten met elkaar in gesprek over de kwetsbare natuur en een duurzame toekomst.'

Ik plaats de boeken van Wayne Dyer, Mogobe Ramose, Rumi en Jan Terlouw in de MiniBieb. Een meisje van ongeveer twaalf jaar fietst langs, stapt af en kijkt. Dan opent ze het deurtje en neemt Oosterschelde windkracht 10 mee in haar fietstas. Natuurlijk!